Οι εκλογές:

Τις περισσότερες φορές ψήφιζα "αποκόμματα" όπως έλεγε ο μακαρίτης ο πατέρας μου ή άκυρο. Ποτέ μου δεν πίστεψα ότι η εκλογική διαδικασία μπορεί στ΄αλήθεια να αλλάξει τα πράγματα. Ο λόγος είναι απλός:
Οι περισσότεροι ταιριάζουν και εκφράζονται μέσα από τα υπάρχοντα δύο μεγάλα και γι αυτό και τα ψηφίζουν. Γκρινιάζουν κάπου κάπου όταν η ανικανότητα και η δολιότητα ξεφεύγουν από τα όρια, αλλά αυτά θέλουν.
Κι ο καθένας θέλει το δικό του αυτοδύναμο, σαρωτικό, εκλεγμένο βασιλιά, να μη δίνει λογαριασμό σε κανένα, για να βολεύεται κι αυτός ή απλώς να νιώθει όπως ο οπαδός μιας ομάδας που κερδίζει ενα πανευρωπαικό, παγκόσμιο ή κάτι τέτοιο σπουδαίο τέλος πάντων.

Γι αυτό η Βουλή ήταν πάντα κάτι σαν "one man show"


Ισως τώρα να είναι μια μικρή ευκαιρία για πρώτη φορά (και δε μετράω το 89 γιατί τότε ήταν αλλιώς) να έχουμε μια Βουλή, όπου η οριακή πλειοψηφία εδρών να αναγκάζει τον πρώτο να είναι λιγότερο αλαζονικός και ανεξέλεγκτος ...

Ίσως λέω, ίσως...

Ακόμα καλλίτερα αν κανείς δεν έχει πλειοψηφία, μπορεί και να αλάξει κάτι


το σημερινό τραγούδι