Μετά από ένα μήνα και τόσα που συνέβησαν, τι να πει κανείς;
οι φωτιές: ειπώθηκαν τόσα, για το πως μπήκαν, γιατί δε σβήστηκαν κλπ.
Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα, πέρα από την ανικανότητα του κράτους, που ξεχάστηκαν:

• τα χωριά έμαθαν να τα περιμένουν από άλλους, ξέχασαν να αυτοοργανώνονται και να αλληλοβοηθούνται, ξέχασαν πως η φωτιά στο δίπλα χωριό ή το δάσος πρέπει να την προλάβουν, πριν ξεφύγει, γιατί τότε θα φτάσει στο δικό τους.
• Τα χωριά δεν έχουν κόσμο, ποιός θα έσβηνε οι γέροι και τα γυναικόπαιδα ή οι από καιρό κάτοικοι της πόλης άντρες, που παραθερίζουν στα χωριά τα καλοκαίρια που ξέχασαν από καιρό (αν είχαν μάθει καποτε) κάθε χειρωνακτική εργασία;

εν ολίγοις, μέχρι το 1970 που κανείς κεντρικά δεν έσβηνε τα δάση, δεν υπήρχαν αεροπλάνα και πυροσβεστική, λιγότερη έκταση καίγαν οι φωτιές γιατί ο κόσμος ζούσε μέσα και γύρω από τα δάση, από τα δάση ζούσαν άνθρωποι, υλοτόμοι, ρητινοσυλλέκτες, καρβουνιάρηδες, ασβεστοποιοί, ο κόσμος μάζευε ξύλα για το χειμώνα, για κάποιους το κρέας από κυνήγι ήταν το κύριο κρέας που έμπαινε στο σπίτι τους.

Και οι αγροτικές καλλιέργειες ήταν φροντισμένες, καθαρισμένες από τα άγρια χόρτα και τακτικές, ενώ σήμερα πλήθος τα χωράφια, γεμάτα αγριόχορτα...

Κι έτρεχαν στη μικρή ακόμα φωτιά, συνεργαζόταν μεταξύ τους και με το δασαρχείο και δεν περίμεναν το κράτος κάτι να κάνει για αυτούς, αφού αυτό ήταν ανύπαρκτο.

Κι ίσως εδώ να είναι κατά βάθος η ρίζα της καταστροφής:

Η ερήμωση της υπαίθρου, η μετατροπή της σε μεγάλο βαθμό σε τόπο παραθερισμού, άδεια από νέους, με την πλειοψηφία όσων έχουν απομείνει να νοιάζονται μονάχα για τις επιδοτήσεις και για το πως θα βρούνε μια δουλειά στον τουρισμό ή στην πόλη , να φύγουν...Όχι πως τους αδικώ, πως να ζήσεις οικογένεια με τα ψίχουλα που βγάζει ο γεωργός...

Κι έτσι η γη μετατράπηκε σε οικόπεδα, ο καθένας πούχει αγροτική γη, εύχεται κατά βάθος να 'ρχόταν κάποιος επενδυτής με πολλά λεφτά και να του τη ζήταγε...

Απο κει και πέρα ανοίγει η όρεξη σε πλήθος πληγές: οικοπεδοποίηση, "τουριστική ανάπτυξη" και ότι άλλο...