Διάβαζα πριν από λίγο σέ ένα blog, ένα σημείωμα για τα σημερινά παιδιά.
Αυτές τις σκέψεις τις κάνω και γω πολύ συχνά.

Θα είμαι απόλυτη, δυστυχώς: Οι γονείς φταίμε. Ο κόσμος είναι όντως σκατά και από παντού μας την έχουνε στημένη. Όμως εδώ σε θέλω κάβουρα να περπατάς στα κάρβουνα. Σήμερα που όλα γύρω μας είναι μάζα γλοιώδης και θόρυβος , πρέπει ο γονιός να μπορεί να δώσει στο παιδί του τα εφόδια να βρει το δρόμο. Οχι ότι παλιότερα ήταν πολύ καλλίτερα. Αλλά υπήρχαν οι εναλλακτικές, οι ιδεολογίες, οι άνθρωποι που πίστευαν ότι θα αλλάξουν τον κόσμο κι ας βγήκαν τα όνειρα λάθος. Μας έκαναν καλλίτερους.

Έχω γιό 16 και κόρη 13, και ποτέ δεν ξέχασα την εφηβεία μου, άρα ξέρω λίγα πράγματα.

Πάντα σε όλες τις εποχές αν ήσουν διαφορετικός πέρναγες δύσκολα.

Μόνο που τότε που μεγάλωνα εγώ, την προιστορική δεκαετία του 1970, οι άνθρωποι πάσχιζαν ακόμη να ξεφύγουν απ' τη φτώχεια και την καταπίεση των προηγούμενων δεκαετιών και μεις μαθαίναμε ότι είμαστε τυχεροί που έχουμε παπούτσια κι αργότερα, μετά τη δικτατορία, πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε δημοκρατία.

Κι' όμως από τότε που έπεσε η δικτατορία άρχισε να εκκολάπτεται η νέα κατάσταση, τουλάχιστον στο προάστιο των μέσαίων και πάνω εισοδημάτων που έζησα εγώ, άρχισα να ξεφυτρώνει ό νεόπλουτος που ήταν μεσ' την κατάσταση κι' έβγαζε λεφτά.
Ακόμα θυμάμαι πόσο σημαντικό ήτανε τότε για τα κορίτσια (τελείωσα θηλέων χαχαχα ) να αγοράσουν lacoste ή adidas που τότε γύρω στο 1978 είχαν αρχίσει να εισβάλλουν στην αγορά.
Όλοι πήγαιναν disco και άκουγαν Boney M. κιαν εσύ γουστάριζες Doors και Zeppelin ήσουνα αλήτισσα.
Αν διάβαζες βιβλία κι αν δεν είχες γκόμενο και μάλιστα με μηχανή (βλέπε τις αλήστου μνήμης ταινίες του στυλ "ρόδα τσάντα και κοπάνα" ) ήσουνα απόβλητη.
Κι αν ο πατέρας σου ήτανε τεχνίτης ή υπάλληλος σε κοιτάγανε αφ' υψηλού.
Και τα κωλόπαιδα από το Κολλέγιο σε δούλευαν γιατί τους μίλαγες για επαναστάσεις.
Γι αυτό και δεν ξαναγύρισα ποτέ εκεί.

Έτσι ήτανε όμως μόνο στα προάστεια αυτά.
Αλλού υπήρχε άλλος κόσμος που ακόμα κράταγε.
Και υπήρχαν ακόμη οι παλιοί γύρω μας, που μας μάθαιναν ότι τι αξίζει ο άνθρωπος αν έχει λεφτά και είναι ξύλο απελέκητο, ότι στη ζωή πρέπει να βαδίζεις με το κεφάλι ψηλά, ότι πρέπει νασαι τίμιος και άλλα τέτοια που σήμερα ακούγονται γραφικά.
Κι' όταν στο Γυμνάσιο, Λύκειο οι δάσκαλοι μας έβαζαν κανά 10άρι ή μας έδιναν αποβολή, λίγοι έτρεχαν να στήσουν καυγά στο δάσκαλο, και μας έριχναν και μια σφαλιάρα από πάνω.
Κι ακόμη και στα προάστια αυτά υπήρχαν κι' άλλοι τρόποι ζωής διαδεδομένοι, υπήρχαν οι ροκάδες, οι πολιτικές νεολαίες και τα πράγματα δεν ήταν τόσο σούπα όσο σήμερα που όλοι είναι ίδιοι.

Σήμερα παντού είναι το ίδιο είτε βόρειο είτε δυτικό προάστιο όλοι προσκυνούν τα φράγκα και τη γκλαμουριά.
Σήμερα πόσοι απο τους ενήλικες δεν αισθάνονται αποτυχημένοι αν δεν έχουν να επιδείξουν λεφτά, αυτοκίνητα, μαγκιά, "ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε...", και για να τα πετύχουν όλα αυτά γίνονται μικροί, γελοίοι , μαζάνθρωποι.
Πόσοι γονείς δε ντρέπονται να πούνε στα παιδιά τους , δε θα πάρεις κινητό γιατί δεν έχω λεφτά ή γιατί δε συμφωνώ μ' αυτό.
Πόσοι γονείς λένε στα παιδιά τους πόσο σημαντικό είναι να είσαι ο εαυτός σου να είσαι αυθεντικός; Πόσοι γονείς μαθαίνουν στα παιδιά τους να μην εμπιστεύονται την τηλεόραση και τα περιοδικά; Πόσοι ακούνε μουσική μαζί τους, διαβάζουν μαζί βιβλία, πόσοι τελικά δεν τα αισθάνονται απλά σαν ένα ακόμη περιουσιακό τους στοιχείο και μάλιστα και λίγο μπελαλήδικο, γιατί που να βρεις καιρό ν΄ασχοληθείς

Ποιος ενήλικος εν τέλει καταφέρνει να ξεφύγει από τη μάζα, για να μπορέσει να κάνει και τα παιδιά του το ίδιο;

Όλοι πασχίζουν να κένουν τα παιδιά τους "μάγκες" και "ξύπνιους" για να μην τους πατήσει τάχα μου η ζωή.
Αν η κοπελίτσα που της τρώει το γκόμενο η ξέκωλη είχε μάθει από τη μαμά της ότι η αξία της δεν είναι το πόσους γκόμενους ρίχνει και ότι οι άντρες που εκτιμούν τις ξέκωλες είναι για τα μπάζα, δε θα σκεφτότανε κι' αυτή να γίνει ξέκωλο.
Αν η ίδια η μαμά δεν είχε πρότυπο επιτυχίας στο μυαλό της την ωραία, σέξυ, επιτυχημένη καριερίστα για το κορίτσι της ή τη γκόμενα ξανθιά που παντρεύεται το λεφτά (ίσως και για τον ίδιο της τον εαυτό) και το κορίτσι θάξερε πως να βαδίσει.

Το επικίνδυνο σήμερα για τα παιδιά είναι το μεγάλωμα χύμα, χωρίς αρχές, προβληματισμούς, ιδανικά, έστω κι αν αυτά στο μέλλον τους απογοητεύσουν.
Προτιμώ στο κάτω - κάτω το παιδί μου να έχει ιδανικό του τον Τσε παρά το Σάκη.
Προτιμώ που κάθονται σπίτι με την παρέα του και γράφουν στίχους ή ξενυχτάει διαβάζοντας το "έγκλημα και τιμωρία" παρά να τρέχει στα club με τα σκυλάδικα.
Κι ας τους βλέπουν οι άλλοι σαν UFO.

Είναι δύσκολο σήμερα να είσαι ηθικός άνθρωπος, και δεν το λέω με τη θρησκευτική έννοια, μακριά από μένα, να έχεις στη ζωή σου αρχές και να μην ακολουθείς το ρεύμα.