Εγώ γιατί δεν είμαι σαν κι΄αυτούς;
Ούτε περίπλοκη, ούτε πρωτότυπη, ούτε ευαίσθητη...
Όσα με βρήκαν στη ζωή μου, δεν με σημάδεψαν, με πόνεσαν μα πέρασαν, κι΄οσα δεν πέρασαν ακόμη εύκολα τα βάζω για ύπνο... Κι οι φίλοι πουρθαν κι έφυγαν, αναμνήσεις στην καρδιά μα δε με καινε...
Οι καιροί αλλάζουν, η ζωή προχωράει δίχως να κυτάει τη δική μας μελαγχολία...
Λες να φταίει που από μικρή αγαπούσα τα θετικά μαθήματα και τη λογική τους;
Λες να γεννήθηκα με τετράγωνο μυαλό;
Τα βιβλία που διάβασα κι αγάπησα ηταν εκείνα που οι ήρωες τα καταφέρνουν, που δε τσακίζουν, μόνο στην εφηβεία μου με γοήτευσαν οι χλωμοί ποιητές.
Πάντα μου πίστευα πως οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να αντέχουν. Και στο κάτω - κάτω αν ο κόσμος που ζούμε δε μας αρέσει, δεν τον αφήνουμε να μας πληγώνει...
Κι όπως είπε και η κόρη μου " κι ο Αινστάιν δεν υπάρχει αν δεν τον σκεφτώ..."
Λες να είμαι UFO;